خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببنداینچنین مگذار ما را یا رها کن یا ببند
۲
حفظ بی‌برگی به از سامان کن ار وارسته‌ایخانه از اسباب چون خالی شود در را ببند
۳
رنگ ما چون مرغ وحشی زود از رو می‌پردساقی از یک جرعه ما را رنگ بر سیما ببند
۴
در کمین بنشین اگر خواهی شکار افتد به دامخویش را بنمای و پای آهوی صحرا ببند
صفحهٔ ۱ از ۲