خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس بتو دلربا نشیندبسیار ز خود جدا نشیند
۲
همچون هدفم سفید شد چشمتا ناوک تو بجا نشیند
۳
از بس تنگست بزم وصلتجا نیست که نقش پا نشیند
۴
مرغ الفت پرید ازین باغشبنم از گل جدا نشیند
صفحهٔ ۱ از ۳