خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخت بد جایی که پای کینه محکم می‌کندسنگ باران گشت راحت را ز شبنم می‌کند
۲
کام دل گر آرزو داری به دنبالش مروتا تو از پی می‌روی آن صید هم رم می‌کند
۳
گرد غم را پاک از روی غبارآلود ماسیلی ایام با اشک دمادم می‌کند
۴
جهل را در جنگ دانش لشکری در کار نیستصد فلاطون را به یک کج‌بحث ملزم می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳