خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل که چندین آه از جان می کشدنقش آن زلف پریشان می کشد
۲
دیده ام پست و بلند روزگاردل بآن چاه زنخدان می کشد
۳
شیشه ناموس را خوش جذبه ایستسنگ را از دست طفلان می کشد
۴
تا تواند بر سر من خاک بیختبخت دست از آب حیوان می کشد
صفحهٔ ۱ از ۳