خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیل را درس روانی گریه‌ی ما می‌دهدشوربختی، اشک ما تعلیم دریا می‌دهد
۲
روزگارم سربه‌سر از تیره‌روزی یک شب استوعده‌ی وصلم چه حاصل گر به فردا می‌دهد؟
۳
مفتی خط کز لب او کام‌بخشی می‌کندبوسه را نشمرده و بی‌وعده، فتوا می‌دهد
۴
صرفه‌ی خود هر کسی بیند نه جای طعنه استدین ناقص را اگر زاهد به دنیا می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۳