خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی که سنگ حادثه از آسمان رسداول بلا به مرغ بلند آشیان رسد
۲
ای باغبان ز بستن در پس نمی‌رودغارتگر خزان چو به این گلسِتان رسد
۳
حرف شب وصال که عمرش دراز بادکوته‌تر است از آنکه ز دل بر زبان رسد
۴
آخر همه کدورت گلچین و باغبانگردد بَدَل به صلح چو فصل خزان رسد
صفحهٔ ۱ از ۳