خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه درین گلشن گلی از آشنائی بو دهدنه نسیمی غنچه گلهای ما را رو دهد
۲
بیم آن باشد که شادی مرگ کردم چون حبابگر درین آب و هوایم خنده گاهی رو دهد
۳
چرخ دیگرگون نخواهد شد بدلتنگی سازپستی این سقف سر را تکیه بر زانو دهد
۴
در پناه عارضت خط ملک خوبی را گرفتدشمن خود را چرا کس اینقدر پهلو دهد
صفحهٔ ۱ از ۲