خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۳۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهال عشق که برگش غمست و بار افسوساگر ز گریه نشد سبز صد هزار افسوس
۲
نیامدی و سیاهی ز داغها افتادسفید شد برهت چشم انتظار افسوس
۳
میان گرد کدورت پدید نیست دلمچه سازم آینه گم گشت در غبار افسوس
۴
بآه و ناله میسر نمی شود وصلتنسیم، رنگ ندارد زنوبهار افسوس
صفحهٔ ۱ از ۲