خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بروی مرهم مرهم نهیم بر دل ریشکه زخم بر سر زخمست و نیش بر سر نیش
۲
اگر ببادیه چون بیکسان هلاک شویمزگردباد به بندیم نخل ماتم خویش
۳
پر است خاطر آن بیوفا ز کینه مابغایتی که نگردد ز حرف دشمن بیش
۴
بخون فشانی چشم بهانه جوست چنانکه خون زدیده جهد بر رگم زپیکر نیش
صفحهٔ ۱ از ۲