خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌دماغم دست رد بر وصل جانان می‌نهمپنبه در گوش از صدای آب حیوان می‌نهم
۲
در بهاری اینچنین از زهد خشک محتسبساغرم تا تر شود در زیر دامان می‌نهم
۳
نه صراحی غلغلی دارد نه ساغر خنده‌ایگوش چندانی که بر بزم حریفان می‌نهم
۴
از کجا مرهم بیابم چون ز مغز استخوانپنبه می‌آرم به روی داغ حرمان می‌نهم
صفحهٔ ۱ از ۲