خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باغبان بیمهر و ما در اصل نخل بی بریمعاقبت در گلخن گیتی کف خاکستریم
۲
هیچکس نبود که نبود در پی آزار مااهل عالم جمله طفل و ما چو مرغ بی بریم
۳
عاشقانت تیغ کین در یکدگر خوش می نهندخون هم چون آب می ریزیم و از یک لشکریم
۴
مهرورزی چون رسن تابیست کین بر رشته راپیشتر چندانکه داریم از همه واپس تریم
صفحهٔ ۱ از ۲