خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز کلک مرحمت دوست تیره ایاممطفیل احمد و محمود می برد نامم
۲
اگر سحاب کرم سنگ خاص من سازدبسی به است ز باران رحمت عامم
۳
اگر ز گوشه خاطر نرانده است مراچرا بگوشه مکتوب می برد نامم
۴
ز ننگ، نامم چون نامه وا نخواهد شدهمان به است که خوشدل کند به پیغامم
صفحهٔ ۱ از ۳