خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکریزان در غمت چون رو به هامون می‌کنمکاسه مجنون و جام لاله پرخون می‌کنم
۲
طالبی دارم که می‌افتد گره در کار منسر چو تار سبحه از هرجا که بیرون می‌کنم
۳
ابروی زخمم کشیده چشم داغم سرمه دارحسن یوسف را به حسن خویش مفتون می‌کنم
۴
طاعت شوریدگان را قبله جای دیگرسترو به وقت اشکریزی سوی جیحون می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۲