خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمک ز گریه و تأثیر از فغان رفتهدعا اثر نکند گر بآسمان رفته
۲
دهان تنگ تو گاهی بچشم می آیدکمر کجاست که یکباره از میان رفته
۳
دل شکفته نماندست در جهان ور هستگلیست چیدنش از یاد باغبان رفته
۴
چگونه سیل بزنجیر موج بند شودمگوی پند که ما را ز کف عنان رفته
صفحهٔ ۱ از ۲