خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فقر وارستگی است از غم هر نیک و بدینه که سر بار شود فکر کلاه نمدی
۲
خلق مرغان اسیرند که در یک قفسندزان میان از که توان داشت امید مددی
۳
غنچه در باغ جهان نیز چو من با دل تنگدست بر سر زند از سرکشی سرو قدی
۴
این دل پرحسد و کینه که در بر داریسینه را ساخته خواری کش هر دست ردی
صفحهٔ ۱ از ۳