خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۵۶۵ - در مدح شاه‌جهان
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به راه او چه در بازیم، نه دینی نه دنیاییدلی داریم و اندوهی، سری داریم و سودایی
۲
زمان راحتم چون خواب پا عمر کمی داردمگر آسایش خواب اجل محکم کند پایی
۳
بنازم چشم داغت را عجب بینایی‌ای داردبه غیر از سینهٔ پاکان ندیدم خوش کند جایی
۴
بیابان را به شهر آوردم از جذب جنون خودز سیلاب سرشکم، خانه‌ام گردید صحرایی
صفحهٔ ۱ از ۲