خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خود فنا نگشته نیابی بحق بقافانی شدن ز خویش بود حال اولیا
۲
تا نقش غیر پاک نشویی ز لوح دلکی در حریم وصل شود جانت آشنا
۳
جانهای بیدلان زده آتش بهر دو کوناز شوق روی دلبر بی چون بی چرا
۴
طی کرد راه و زود بمطلوب خود رسیدهر کو بصدق در ره عشقش نهاد پا
صفحهٔ ۱ از ۳