خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمهر روی تو هر ذره ماه تابانستز تاب پرتو حسن تو عقل حیرانست
۲
بیابیا که ز درد تو ناتوان گشتمبجز نظر بجمالت بگو چه درمانست
۳
اگر چه شاهد رویت ز خلق گشت نهانعیان بدیده ماشد هرآنچه پنهانست
۴
بیک کرشمه ربودی قرار و صبر از دلکنون ز شوق تو مارانه سر نه سامانست
صفحهٔ ۱ از ۲