خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد تو دوای دل و هم مرهم جانستدشنام تو بهتر ز دعای دگرانست
۲
لطف است و وفا جور و جفایت بحقیقتجنگ تو بعاشق همه از صلح نشانست
۳
دیدم که رضایت همه در ناله و زاری استاین ناله و افغان دلم از پی آنست
۴
یک شمه ز حسن تو هرآنکس که به بینددیوانه شد و در پی او خلق دوانست
صفحهٔ ۱ از ۲