خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با خیال زلف تو در خلوت تارم خوشستاز صفای روی تو باروح انوارم خوشست
۲
خلوت تاریک وصمت وجوع و بیداری شببا همه در بزم وصلت گر بود بارم خوشست
۳
بی گل رخسار تو پیوسته روز و شب زغمهمچو بلبل با فغان و ناله زارم خوشست
۴
هرکسی را در جهان باشد بچیزی میل دلجان ما را دایمابا درد دلدارم خوشست
صفحهٔ ۱ از ۲