خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که کوی یارمیجویی دو عالم کوی اوستدر حقیقت روی جمله خلق عالم سوی اوست
۲
ای که می پرسی نشان از زلف جانان بیگمانپیش ارباب یقین هر ذره یک موی اوست
۳
نیست کس را جز بسوی قبله رویش سجودسجده گاه جمله عالم چون خم ابروی اوست
۴
چون ز مرآت رخ خوبان جمالش ظاهرستعشق مجنون بررخ لیلی همه بربوی اوست
صفحهٔ ۱ از ۲