خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه پنهان دل ز مردم می برد پیداست کیستپرده ناموس رندان میدرد پیداست کیست
۲
انکه از ناز و تکبر سوی مشتاقان خویشهرگز از چشم ترحم ننگرد پیداست کیست
۳
دیدن رویش جهانی گر تمنا می کندآنکه از نخل جمالش برخورد پیداست کیست
۴
در بیابان فراقش عالمی سرگشته اندزان میان آنکو بوصلش ره برد پیداست کیست
صفحهٔ ۱ از ۲