خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی چه شد که جمله جهان می پرست شداین خود چه باده بود که ذرات مست شد
۲
این روچه روی بود که یک جلوه چونکه کردعالم که نیست بود از آن جلوه هست شد
۳
هشیار کی شود بجهان تا ابد دگرجانی که مست باده جام الست شد
۴
چون حسن تو بدید ز بت عابد صنماز جان و دل ببوی تو او بت پرست شد
صفحهٔ ۱ از ۲