خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدلداری و دلجوئی درآمد عاقبت یارمبحمدالله ز دیدارش بسامان شد همه کارم
۲
ازآن روزی که روی تو درآمد در نظر مارابهشت و حور عین هرگز بدیده در نمی آرم
۳
مرا می لعل دلدارست و شاهد، ماه رخسارشکه دارد در جهان باری چنین عیشی که من دارم
۴
نمی بینی مگر زاهد چرا در ظلمت جهلیکه عالم غرق نورآمد ز مهر روی دلدارم
صفحهٔ ۱ از ۲