خلوتی با اسیری لاهیجی
شمارهٔ ۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خراب عشق یارم همگی ز یار گویمنه چو ز اهدم که هر دم ز بهشت و نار گویم
۲
چو شعار عشقبازان همه رندیست و مستیچه شود مدام اگر من ز می و خمار گویم
۳
چو بچشم من دو عالم همه گلشنی است پرگلچه شکایتی چو بلبل ز جفای خار گویم
۴
همه جا بماست یارم همه دم باوست کارمنه غریب این دیارم که از آن دیار گویم
صفحهٔ ۱ از ۲