خلوتی با امیر شاهی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پرده بگشا ز روی چون مه خویشکه بجانم ز بخت گمره خویش
۲
میکشد سرو، پیش بالایتشرمساری ز قد کوته خویش
۳
مینوازم چو چنگ در بر خودکه فراموش میکنم ره خویش
۴
واعظا، ما و ناله دف و نیتو و گفتار ناموجه خویش
صفحهٔ ۱ از ۲