خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکرست آن لب میگون تو یاقوت روانستکه ازو چشم رهی چشمه یاقوت روانست
۲
بشکر خنده اگر پسته شیرین نگشائیعقل باور نکند آنکه ترا هیچ دهانست
۳
آب عناب روان گشت ز بادام دو چشممبسکه آن پسته شکر شکنت چرب زبانست
۴
حیرت آرند ز رخسار تو صاحبنظرانتا چه چیزست بجز حسن که آنحیرت از آنست
صفحهٔ ۱ از ۳