خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز پیشم نازنین دلدار شدبی رخش نور و نوام از کار شد
۲
پوستم بر استخوان مانند چنگچنگ گشتم ناله زیر و زار شد
۳
تا هوای چشم و زلف پر خمشدر دماغ این دل افکار شد
۴
خسته آنغمزه غماز گشتبسته آن طره طرار شد
صفحهٔ ۱ از ۲