خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون پسته خندان توأم در نظر آیددر دیده غمدیده عقیق و گهر آید
۲
چون بر گذری بهر تماشای جمالتاز حجره دلگیر تنم روح بر آید
۳
گر قصه پر غصه خود باز نمایمهر گوش که باشد بوی این دردسر آید
۴
گر جان طلبی بر سر دل پیش تو آرمدانی که مرا قلب و روان مختصر آید
صفحهٔ ۱ از ۳