خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سنبل زلف تو چون از گل تر بردارندبرقع شام ز رخسار سحر بردارند
۲
آفتاب رخ تو چون کند از جیب طلوععاشقان دیده ز دیدار قمر بردارند
۳
با کله گوشه حسن تو روا باشد اگرافسر خسرو سیاره ز سر بردارند
۴
طاق ابروی تو چون در نظر آید پس از اینشاید ار اهل دل از قبله نظر بردارند
صفحهٔ ۱ از ۳