خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا سپهر حسن را رخسار تو ماهست و بسهر سحر در عشق تو کار دلم آهست و بس
۲
بیتو زارم آنچنان کز زندگیم اصحاب راهیچ اگر هست آگهی ز آه سحر گاهست و بس
۳
چشم مخمورت ز بیماری من دارد خبروز پریشانی حالم زلفت آگاهست و بس
۴
باد ره گم میکند در تیرگی زلف توتا نپنداری دل بیچاره گمراهست و بس
صفحهٔ ۱ از ۲