خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلششد دلم آشفته تر از سنبل او بر گلش
۲
روز روشن بود گوئی همنشین تیره شببر فراز تخته کافور مشکین کاکلش
۳
گر نه شوریدست و سودائی چرا میافکندهمچو نیلوفر سپر بر آب شاخ سنبلش
۴
میزد آب خرمی بر آتش اندوه منبر هوا لعلی که میافشاند نعل دلدلش
صفحهٔ ۱ از ۳