خلوتی با ابن یمین
شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماهکسوت حسن تراشد علم از شعر سیاه
۲
آنچنان کز شکرت سبزه دمیدست و نباتاز لب چشمه حیوان ندمد مهر گیاه
۳
حبذا طالع فرخنده آنکس که فتدنظرش بر رخ میمون تو هر روز پگاه
۴
چشمم از خیل خیال تو از آن محرومستکه گذر می نتوان کرد ز دریا بشناه
صفحهٔ ۱ از ۲