خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب فراق نخواهم دَواج دیبا راکه شب‌دراز بُوَد خوابگاه تنها را
۲
ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانندکه احتمال نماندست ناشکیبا را
۳
گرش ببینی و دست از ترنج بشناسیروا بود که ملامت کنی زلیخا را
۴
چنین جوان که تویی بُرقعی فروآویزو گر نه دل برود پیر پای‌برجا را
صفحهٔ ۱ از ۳