خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کآب زندگانی من در دهان توستتیر هلاکِ ظاهر من در کمان توست
۲
گر بُرقعی فرو نگذاری؛ بدین جمالدر شهر، هر که کشته شود در ضَمان توست
۳
تشبیه روی تو نکنم من به آفتابکاین مدح آفتاب، نه تعظیم شأن توست
۴
گر یک نظر به گوشهٔ چشم ارادتیبا ما کنی و گر نکنی حکم از آن توست
صفحهٔ ۱ از ۳