خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر صبحدم نسیم گل از بوستان توستالحان بلبل از نفس دوستان توست
۲
چون خضر دید آن لب جان‌بخش دلفریبگفتا که آب چشمهٔ حیوان دهان توست
۳
یوسف به بندگیت کمر بسته بر میانبودش یقین که ملک ملاحت از آن توست
۴
هر شاهدی که در نظر آمد به دلبریدر دل نیافت راه که آنجا مکان توست
صفحهٔ ۱ از ۳