خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که میسر نشود صبر و قناعتباید که ببندد کمر خدمت و طاعت
۲
چون دوست گرفتی چه غم از دشمن خونخوار؟گو بوق ملامت بزن و کوس شناعت
۳
گر خود همه بیداد کند هیچ مگوییدتعذیب دلارام به از ذل شفاعت
۴
از هر چه تو گویی به قناعت بشکیبمامکان شکیب از تو محالست و قناعت
صفحهٔ ۱ از ۳