خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دیدنت آسایش و خندیدنت آفتگوی از همه خوبان بربودی به لطافت
۲
ای صورت دیبای خطایی به نکوییوی قطره باران بهاری به نظافت
۳
هر ملک وجودی که به شوخی بگرفتیسلطان خیالت بنشاندی به خلافت
۴
ای سرو خرامان گذری از در رحمتوی ماه درفشان نظری از سر رأفت
صفحهٔ ۱ از ۳