خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۱۲ - قصیده
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی گشاده بمدح تو روزگار دهنزهی نهاده بحکم تو آسمان گردن
۲
که محاوره چون آفتاب نورافشانکه مناظره چون روزگار خصم شکن
۳
بنزد کوه وقار تو کوه بی سنگستبپیش جود و سخای تو ابرتردامن
۴
چو نور رای تو هرگز نتافت خورزفلکچو لفظ عذب تو هرگز نخاست در زعدن
صفحهٔ ۱ از ۸