خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس این کند که ز یار و دیار برگرددکند هرآینه چون روزگار برگردد
۲
تنکدلی که نیارد کشید زحمت گلملامتش نکنند ار ز خار برگردد
۳
به جنگ خصم کسی کز حیل فروماندضرورتست که بیچاره‌وار برگردد
۴
به آب تیغ اجل تشنه است مرغ دلمکه نیم‌کشته به خون چند بار برگردد
صفحهٔ ۱ از ۲