خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا نظری فرما کز جان رمقی مانده‌ستواکنون غم کارم خور کآخر نسقی مانده‌ست
۲
از شرم رخ چون مه وآن عارض گلرنگتمه در کلفی رفته گل در عرقی مانده‌ست
۳
کردی به دلم دعوی وآن نیز فدا کردمزین بیش سخن باشد؟ بر بنده حقی مانده‌ست؟
۴
بی روی دلاویزت در هجر غم‌انگیزتدل را اثری خود نیست جان را رمقی مانده‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲