خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز مارا هوس خوش پسری افتادستبازمان از پی دل دردسری افتادست
۲
کار دل سخت بدافتاد درین بار که اوبکف سخت دل بد جگری افتادست
۳
من نمیدانم کاین مشغله بر من زچه خاستبیش ازین نیست که ما را نظری افتادست
۴
هان بترس ایدل سرگشته که در آنسرکویهر کجا پای نهی تازه سری افتادست
صفحهٔ ۱ از ۲