خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمم از گریه دوش ناسودستتا سحر گه سرشک پالودست
۲
گر نخفتست چشم من شایدچشم او باری از چه نغنودست
۳
روزها شد که آن نگارین رویبمن آن روی خوب ننمودست
۴
بی سبب رخ ز من نهان داردمی ندانم که این که فرمودست
صفحهٔ ۱ از ۲