خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لعل تو در سخن شکر ریزدجزع من در سحر گهر ریزد
۲
حس تو هر قدح که نوش کندجرعه بر روی ماه و خور ریزد
۳
هر نفس دفع چشم بدرا صبحسیم در دیده قمر ریزد
۴
بر رخم از هوای تو دم سردچون خزان توده های زر ریزد
صفحهٔ ۱ از ۲