خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب ار تو خوش درآئی چون بودنی که این از طبع تو بیرون بود
۲
ذره سایه نیارد پیش توور همه خورشید بر گردون بود
۳
از تو دشنامی بجانی میخرمزانکه دشنام تو هم موزون بود
۴
بی تو اندر آتش دل غرقه امزندگانی بی تو زرین به چون بود
صفحهٔ ۱ از ۲