خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر رخت از جهان بیرون نهی بهازین تر دامنان گر وا رهی به
۲
تماشا گاه جانت بس فراخستاگر زین تنگنا بیرون جهی به
۳
گل امید ازینان نشکفد هیچاگر خار دل خود کم نهی به
۴
چوقوت شمع هم از شمع باشدحقیقت عمر او را کوتهی به
صفحهٔ ۱ از ۳