خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد اگر با همه دوستگاریمرا گوئی ای خسته چون میگذاری
۲
نه با تو وصالی نه از تو سلامیبنام ایزد الحق چه فرخنده یاری
۳
گهی نوش صرفی گهی زهر نابیتو معشوقه نی مردم روزگاری
۴
مرا دوست خوانی پسم بار ندهیزهی دوستداری زهی حق گذاری
صفحهٔ ۱ از ۲