خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزدوین طبع که من دارم با عقل نیامیزد
۲
آن کس که دلی دارد آراستهٔ معنیگر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد
۳
گر سیلِ عِقاب آید شوریده نیندیشدور تیرِ بلا بارد دیوانه نپرهیزد
۴
آخر نه منم تنها در بادیهٔ سوداعشقِ لبِ شیرینت بس شور برانگیزد
صفحهٔ ۱ از ۲