خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی برست این گل خندان و چنین زیبا شدآخر این غوره نوخاسته چون حلوا شد
۲
دیگر این مرغ کی از بیضه برآمد که چنینبلبل خوش‌سخن و طوطی شکرخا شد
۳
که درآموختش این لطف و بلاغت کان روزمردم از عقل به دربرد که او دانا شد
۴
شاخکی تازه برآورد صبا بر لب جویچشم بر هم نزدی سرو سهی‌بالا شد
صفحهٔ ۱ از ۲