خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا کوهیست بار دل غم یارست پنداریدل من نیست این کوه گرانبارست پنداری
۲
انالحق میزند منصور وار این دل که من دارمدرون سینه تنگم سر دارست پنداری
۳
شبی دیدم گل روی تو و عمریست بیخوابمصف مژگان بچشمم دسته خارست پنداری
۴
دلی دارم چو کوه اما تنی از موی لاغرترباندام ضعیفم پیرهن بارست پنداری
صفحهٔ ۱ از ۴